Sen, evet sen ve ben, biz evet biz. Biz diyebiliyorum seninle bana çünkü aynı satırlara tanıklık ediyoruz, demek ki aynı soruların cevabını arıyor ve aynı duyguları paylaşabiliyoruz ayrı zamanlarda, biraz önce ve biraz sonra ... Aynı kaderi paylaşıyoruz, aynı sonla başlamadık mı zaten hayata?
Belki hiç göremeyeceğimiz bir surat için buluştuk bu satırlarda, ses tonunu muhtemelen duyamayacağın bir sesin söylediklerini okuyorsun şu anda ve ben göz rengini asla bilemeyeceğim bir çift göze yazıyorum her satırımı.
Yanında neredeyse yok sayılacağın kadar büyük olan dönen bu kütlede seninle beraber nefes alanları bir hayal etsene, her birinin seninle ne kadar aynı ve ne kadar farklı olduğunu. Onları ne kadar çok tanıdığını bilmeyen, adını bilmediklerini bir düşünsene.
Ruhunu beden dediğimiz etten duvardan bir an olsun çıkar ve Dünya'ya bak Tanrı'nın gözünden. Aynı anda avlarının peşinden koşturan yırtıcılara bir bak, açlıktan ağlayan çocuklara, tek başına dans eden bir birlerinin müziklerinden bir haber insanlara, aşk için açılmış ellere bir bak, mahcup suratlara. Her biri ne kadar aynılar, ne kadar aşinalar bir birlerine.
Baktığın her gözde bir zerre sen var bir yerlerde gizlenmiş. Bende biraz sen varsın, sende biraz ben varım. Seni görmüyor, duymuyor ve hissetmiyorum ama seni seviyorum az biraz, ne garip.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder